سین شین

2006-10-05T02:32:00.000-07:00

امروز بعد از چند ماه به وبلاگ خودم سر زدم. شروع کردم به خوندن وبلاگهای دوستان قدیمی و برای بعضی شون نظر هم گذاشتم. آدرس چندتاشون عوض شده بود٬ بعضی از لینک هام هم فیلتر شدن. دستشون درد نکنه. جداً دارن خدمت میکنن...می دونم که چون مدتهاست نمی نویسم٬ خیلی از مخاطبهای وبلاگیم رو از دست دادم اما این اونقدرها هم مهم نیست. چون هر آدمی بیش از هر چیز٬ برای دل خودش می نویسه. شاید دوباره این جا رو مرتب آپ کنم. شاید هم نه. اما هیچ وقت نمیتونم دست از سر شعر گفتن و شعر خوندن و داستان خوندن و نوشتن بردارم.. این شعر اخوان رو احتمالا شنیدید... جداً حسب حاله: س ش
قاصدك ! هان ، چه خبر آوردی؟
از كجا ،‌ وز كه خبر آوردی؟
خوش خبر باشي ، اما ، اما
گرد بام و در من بي ثمر ميگردی
انتظار خبري نيست مرا
نه ز ياری نه ز ديار و دياری - باری
برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
برو آنجا كه ترا منتظرند
قاصدك
در دل من همه كورند و كرند

دست بردار از اين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه هاي همه تلخ
با دلم ميگويد
كه دروغی تو ، دروغ
كه فريبی تو ، فريب

.
قاصدك ! هان ، ولي ... آخر ... ايوای
راستي آيا رفتی با باد؟
با توام ، آی ! كجا رفتي؟ آی
راستی آيا جايی خبری هست هنوز؟
مانده خاكستر گرمی ، جايی؟
در اجاقی - طمع شعله نمي بندم - خردك شرری هست هنوز؟

قاصدك
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم ميگريند

2006-06-03T06:51:00.000-07:00

چند رباعی جدید گفتم. باز هم به سبک خیام. این اشعار زایده ی یک ذهن بیمارگونه است. امیدوارم موجب ملال خاطر دوستان نشود.. س ش

ای تن ز چه روی هوشیار گشتی؟ .... از خواب عدم٬ بهر چه بیدار گشتی؟
بین من و مرگ در این شب وانفسا...ای تن تو بگوی٬ بهر چه دیوار گشتی؟

خیام جهان را نپسندید و برفت... در خوابگه خاک٬ خزان دید و برفت

گرکار خدا ساختن و سوختن است...برکار دو جهان بخندید و برفت

آئینه به روی خوبرویان سنگ باد... بر هر لذتی در این جهان ننگ باد

مرگ است کلید راهیابی به عدم ... کاحسنت و صد آفرین بر مرگ باد

صد بار بخواندیمش و او روی نکرد... با تشنگی و مستی ما خوی نکرد

هرچند که کردیم فغان و زاری ... افسوس که آن یار٬خم به ابروی نکرد

2006-02-04T21:04:00.000-08:00

نگاهی به چند پست آخر وبلاگم، به من می گوید که این وبلاگ زیادی طعم تلخ به خودش گرفته. نمیدانم. شاید این تلخی از تلخی حقیقت ناشی میشود؛ یا حد اقل من امیدوارم این طور باشد. البته از نظر بعضی ها (مثل دکتر قمشه ای) حقیقت نه تنها تلخ نیست، بلکه شیرین تر ازهر چیز دیگریست. شاید علتش آن باشد که ایشان حقیقت را در دین یافته اند. و همه می دانیم در دین، ظاهرا جواب همه سوالات هست. اما فعلا که این روزها (و شاید این سالها) در دین هم خبری جز شیون و زاری نیست. و ارمغانش برای ما در افتادن با جهان است و تهدید و ... در هر صورت تصمیم گرفتم کمی از زندگی بنویسم. گاهی -و البته فقط گاهی- بعضی فیلم ها یا بعضی شعرها که در ستایش از زندگی است، من را بر آن می دارد که در ستایش از این به قول سهراب "رسم خوشایند" بنویسم. شعر زیر که اخیرا گفتم شاید پژواک همان صدای درونم باشد که مرا همچنان به زندگی می خواند

،کوه ها در کنارهم

.کوهها -اما- تنهایند

من نمی خواهم

در کنارت، کوه باشم

.آن چنان سرد ، بلند ، استوار

من فقط می خواهم

،جلگهء سبز و گرم و پست رودی باشم

که سیراب می کند

.مردم پایین دست را

که در آن

زندگی

جاریست

من فقط می خواهم

که به اندازه سبزی نگاهت

سبز؛

و به اندازه گرمی صدایت

گرم؛

و به اندازه فرش زیر پایت

پست

.باشم

و دلم می خواهد

که به اندازه دیدن لبخندت

.شاد باشم

تا که هستم

در کنارت باشم

...و دگر هیچ نمی خواهم

...هیچ

2006-01-21T07:11:00.000-08:00

راستش اصلا نمیدونم چرا همه، روز تولدشون رو به هم تبریک میگن. یا چرا روز تولد بچه هاشون رو جشن می گیرن. مگه تولد ، تبریک گفتن و شادی کردن داره؟ به نظر من بیشتر باید از یک تولد، اظهار تاسف کرد تا شادمانی

خبر یک تولد چی به ذهن آدم میاره؟
یک تولد، یعنی اینکه باید منتظر یک مرگ دیگه بود. یک تولد، یعنی اینکه باید منتظر غم ها و شادی های بیخود و زودگذر بود. یعنی باید شاهد یه تلاش چند ساله بی ثمر دیگه بود، یعنی باید باز نشست و دید که یه موجود چه جوری با هزار زحمت و مصیبت رشد میکنه و بزرگ میشه، و بعد ذلیل و خورد میشه و می پوسه و بوی تعفن می گیره. یک تولد، یعنی تکرار مکرر و خنده آور تجربه های تکرار شده. یعنی فوران آروزوهای به حقیقت نرسیده. و در نهایت بازگشت به چرخه کربن در طبیعت. و شاید در نهایت یعنی تا بینهایت سوختن و سوختن و سوختن به خاطر انجام کارهای مسخره
تبریک گفتن تولد، با این دید، کار خنده داری نیست؟ فرض کنید به پدر و مادری بگن "مبارک باشه! بچه تون پسره". میدونین این مبارک باشه، یعنی چی؟ یعنی بهتون تبریک میگیم که این بار لذت زودگذری که از هم بردید، یک نتیجه ای داده که اون قدرها هم زودگذر نیست. یعنی احتمالا حتی بعد از خودتون هم اثر این لذت تون روی زمین می مونه! خوب، که چی؟! گاهی میگن آدمها بچه دوست دارن داشته باشن که اثرشون ماندگار شه.میل به جاودانگی و از این حرفها... آخه چه ماندگاری ای؟ اون بچه هم دیر یا زود می میره و ما، خواه ناخواه بعد از یک مدت به طور کامل فراموش میشیم. بچه هم قرار نیست ما رو جاودان کنه
در هر صورت با وجود اینها، تولد آدمهایی که دوستشون دارم، برای من فرصتی هست که به من این امکان رو میده که به اونها نشون بدم که به فکرشون هستم. گرچه واقعا نمی دونم چرا باید اون رو تبریک گفت، و چرا با این کار اونها رو خوشحال میکنم، اما همین که اونها رو خوشحال می کنم برام کافیه. اما در مورد خودم... حقیقت اینه که ترجیح میدادم هیچ تاریخ تولدی نمی داشتم.... س ش

2006-01-01T22:59:00.001-08:00

?همان طور که به یکی از دوستان گفتم، این شعر محصول مشترک خیام زدگی این جانب و ارادت بنده به او، و همین طور استرس ناشی از فرا رسیدن فصل مزخرف امتحانات است. بعد از مدتها ننوشتن فرصتی دست داد تا باز هم بنویسم. نامش را گذاشتم مثنوی خیام. چرا که شاید اگر خیام میخواست قالب مثنوی را به جای رباعی انتخاب کند، اینگونه می سرود

نظـر کن بین شـتابان کارِ ما را.... تلاش و کوشـشِ بسـیار ما را

ز بهرِ "راحتی" هر دم بپویـیم.... به سـان فاقـدان هر جا بجوییم

تو ای عاقل، شنو از ما حکایت... که تا آگه شوی از راز غـایت

گذر کردم شـبی از بهر کاری.... ز جنب قبر صـد صـاحب جلالی

ز کسـب و کـار روزم شاد بودم.... ز دنـیا و غمـش آزاد بـودم

!به ناگه از دل آن خـاکِ بی جان.... ندا آمد کجا ای رهگذر؟ هان

:نگه کردم به آن قبرانِ خاموش...صدا آن دم ببردست از سرم هوش

ببین من را کنون اینجا فـتادم .... چنین بی چاره و تـنها فـتادم

منم آن صـاحب قصـران عالی .... نـمی دانـم مرا دانـی، ندانـی

ز مکـنت از همه ممتاز بودم .... ز اموال از صدان آغاز بودم

به روز اندر تجارت شهره بودم.... به شب در بسترم آسوده بودم

دمادم در تـلاش و کار بودم .... برِ اولادِ خود، غم خوار بـودم

کنون بین این تن پوسیده ام را...واین دست وسر خشکیده ام را

به زیر صد وجب گل خفته ام من...به دور از اهل و منزل خفته ام من

تو دانی تاابد سهمم همین است...مگر سهم تو ای عاقل جزاین است؟

چه شه باشی چه خواجه،شیخ،سردار..چه بدباشی چه خوش،ناکام،بیعار

همین اسـت عاقبت، این رسم کاراست...قوام و سنت این روزگار است

چرا از یک خوشی چون شاد گشتن؟ ...زیک دم ناخوشی غمباد گشتن؟

،برو « دَ م» را غنیمت دان توای مرد...که راه ورسمِ این دنیای نامرد

همین مرگ است و مرگ است وتباهی...نمی ماند از آن جز یاد و آهی

نمی دانم! شاید باز در بد بینی ام زیاده روی کردم! س ش

2005-12-03T02:39:00.000-08:00

.چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که کسی به کارش کاری نداشته باشه و زندگی هر کس مال "خودش" باشه
.چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که سر هر کسی تو کار خودشه نه کار بغل دستیش

چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که مجبور نباشه به خاطر هر کاری که می کنه به صد نفر جواب پس بده، زندگی هر کسی مال خودش باشه و حق حاکمیت آدم بر زندگی خودش به رسمیت شناخته شده باشه

.چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که تنهاعوامل محدود کننده، قانون باشه و اعتقادات شخصی. نه اعتقادات شخصی دیگران
چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که مجبور نباشه هر روزش با همه بحث کنه که قانعشون کنه کاری که من میکنم غلط نیست. .که توش آدمهای با ایمان تر به آدمهای دیگه محبت کنن نه اینکه به چشم تحقیر نگاهشون کنن
چقدر خوبه آدم تو کشوری زندگی کنه که حاکم هاش به خاطر اون چیزی که بهش میگن خدمت کردن واتفاقا وظیفه شون هم هست، اینقدر سر مردمشون منت نذارن
چقدر خوبه آدم تو جامعه ای زندگی کنه که
.
.
.
.پشت دریاها شهری است
...قایقی باید ساخت

2005-11-23T06:28:00.000-08:00

،وقتی سفر نمی کنی

،وقتی چیزی نمی خوانی

.آرام روی به مردن می نهی

،وقتی به اصوات زندگی گوش نمی دهی
،وقتی قدرخودت را نمی دانی

آرام روی به مردن می نهی

،وقتی خودباوری را در خودت می کشی
.وقتی نمی گذاری دیگران به تو کمک کنند

آرام روی به مردن می نهی

،وقتی برده ی عادات خود می شوی
...وقتی همیشه از یک راه تکراری می روی

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

،اگر رنگ های گونه گون بر تن نکنی
یا اگر با ناشناس ها صحبت نکنی

به آرامی روی به مردن می نهی

،وقتی از شور و گرما
،از احساسات سرکش
و از آنچه چشمانت را به درخشش وا میدارد
،و ضربان قلبت را تندترمی کند

...پرهیز می کنی

آرام روی به مردن می نهی
اگر وقتی از شغلت، یا عشقت خرسند نیستی، آن را عوض نکنی
اگر برای یافتن ِ مطمئن در نامطمئن خطر نکنی
،اگر ورای رویاها نروی
اگر به خودت اجازه ندهی
که حداقل یک بار در تمام زندگیت
....از مصلحت اندیشی گذر کنی

.امروز زندگی را آغاز کن
.امروز مخاطره کن
.امروز کاری بکن

...نگذار که آرام بمیری

.شادی را فراموش نکن

2005-11-10T07:00:00.000-08:00

ابرها خسته و خاکستری و دلگیر؛ هوا دم دارد. آدم دلش می خواهد دستش را بیندازد دور گردن ابر. نمی شود. ابر، دستها را پس می زند.
درطول خیابان راه میروم، سر تا پایم خیس است. سرما تا عمق وجودم رسوخ کرده. بند بند وجودم می لرزد. باران میاید. هوا سرد است. استخوانهایم به درد افتاده اند
زیر باران: گویی همه عجله دارند. راه رفتنشان به دویدن می ماند. صورتهاشان درهم، دستها روی سر، یا در جیب.. در صف دونفر باهم دعوا می کنند. سر زودتر رسیدن به خانه است. دیگر در این هوای سرد و بارانی کسی تعارف تکه پاره ات نمیکند. ازشان میشنوی:" بخواهی حقت را در این جامعه بگیری، باید گرگ باشی. مثل بقیه." و همه را مثل همه گرگ می کنند... و تو گویی باران، نقاب از چهره هاشان زدوده است. ساده است: زیر باران هرکسی "خودش" می شود.
هوا سرد است. به خانه میرسم: تاریک و سوت و کور. از پنجره اتاق، آسمان را می بینم. آسمان را می بینم؟ سیاه است. نوک انگشتانم که بی حس شود، نوشتن سخت تر خواهد شد. باید تند تر بنویسم. کاغذم سیاه است. درست مثل نوشته هایم. آسمان سیاه است. من سیاهم. ابرها سیاه، آدمها سیاه اند. می دانی چرا؟

شاید...عینکم... "سیاه" است. (در پاسخ به آخرین یادداشت یکی از دوستان) س ش

2005-11-02T00:37:00.000-08:00

این فیلم "کافه ترانزیت" کامبوزیا پرتوی رو اگه تونستین حتما ببینین. دیشب قسمت شد تو مراسم افتتاحیه اکرانش تو سینما فلسطین شرکت کردم. خوب، این که دانشجوی مامان آدم بره تو کار سینما وبشه دبیرمراسم و بلیط افتتاحیه مجانی به آدم برسه، یه شانس بزرگه... حالا خدا کنه این شانس تو جشنواره فیلم فجرهم نصیبمون بشه

نسبت به افتتاحیه های دیگه، مراسم نسبتا خاصی بود. حالا تقریبا همیشه بازیگرها و تهیه کننده و کارگردان که میان. اما چیز خاصش این بود که سفیر جدید فرانسه، کاردار سفراتهای آلمان و اتریش و یونان و رایزن های فرهنگی سفارتهای اوکراین و ترکیه و لهستان هم اومده بودن. البته فقط اولش برام جالب بود. چون تک تکشون کلی حرف زدن و فیلم به جای ساعت نه و نیم شب، ساعت یازده و نیم شروع شد
ولی جدا فیلم نامش بی نقص بود. پرتوی هم خیلی خوب تونسته بود از بازیگرهای خارجی که اکثرشون هم نابازیگر بودن، استفاده کنه. مثلا اون دختر اوکراینی که یه ردیف جلوتر درست جلوی ما نشسته بود و نقش دوم زن رو بازی می کرد، به گفته خودش هیچ سابقه بازیگری نداشت. پرستویی هم باز تو اوج بودحالا وقتی این فیلم رو از اکران بردارن، تحلیلم رو می نویسم.فقط همین رو هم بگم که "کافه ترانزیت" پارسال از جشنواره فیلم فجر جایزه بهترین بازیگر زن نقش اول و بهترین فیلم نامه رو گرفت.در جشنواره های خارجی زیادی هم پذیرفته شده و مورد تقدیر واقع شده که سرآمدشون جشنواره های ونیز و کن بودند.

راستی... حذف پست قبلی هم اصلا اون چیز هایی نبود که شما دوستان نوشتین. خواهرم ازم خواست، منم حذفش کردم. همین! حالا میشه گذاشت به محافطه کاری ؟! س ش

2005-10-31T20:38:00.000-08:00

پست آخر بنا یه درخواستی برداشته شد. س ش

2005-10-22T08:41:00.000-07:00

این غزل را وقتی گفتم که هنوز وبلاگ نمی نوشتم. آن موقع جوششی بود. شوقی بود، ذوقی بود. اما حالا هیچ اثری از آن ذوق نیست. گویی من آدم دیگری شده باشم... باری... گفتم بد نیست حالا که حال و حوصله نوشتن ندارم، یکی از شعر های آن روزهایم را که مناسبت هم داشته باشه، بنویسم. به این امید که در این شب ها به یاد هم باشیم... حق یارتان. س ش

یا علی" چشم و چراغ انس شد * " یا علی" ورد زبان عشق شد"

ازعلی چون می توانی حرف زد؟ * کزعلی، یارب، کتابت جسم شد

حافظی کز سختیش دم می زند * مرنمیداند علی نامش کلیدعشق شد

از بر من آن شیخ ملحد را بگو * کزعلی سرها، قمرها نصف شد

یاعلی جان رحمتت برما ببار*کین خراب آبادما،لحو ولعاب وفسق شد

2005-10-13T13:27:00.000-07:00

مرگ، غمگین بود
آرام روی زمین نشسته بود
زندگی خرامان از کنارش می گذشت

مرگ غم آلوده از او پرسید
"ای زندگی، چرا مردم از من گریزان و به سوی تو راغب اند؟":
زندگی از حرکت باز ایستاد. لبخندی زد. سر فرو انداخت. خجالت می کشید. آهسته گفت
"چون درمن، دروغهایی زیبا و در تو حقایقی تلخ است":
و به راه خود ادامه داد

ومرگ، دیگر غمگین نبود. س ش

2005-10-10T06:15:00.000-07:00

چند روز پیش برای کاری، گذرم به بیمارستان افتاد. راستش قرار بود بابا بخیه هایش را بکشد و دیگراز شر پانسمان هم خلاص شود. من هم رفتم که تنها نباشد. خوشبختانه کارش هم خیلی زیاد معطلمان نکرد؛ در طول مدتی که طول کشید تا بخیه هایش را بکشند، من بایستی بیرون اتاق جراحی منتظرمی ماندم. از قضا، آن اتاق جراحی دقیقا چسبیده بود به بخش اورژانس بیمارستان؛ و من اجبارا در سالن انتظار اورژانس نشستم. خوابم می آمد. چشم هایم را بستم تا شاید چرتی بزنم.
هنوز یکی دو دقیقه ای بیشتر نگذشته بود که با شنیدن صدای همهمه و جنب جوش از جا پریدم. دیدم ظاهرا مریض بد حال آورده اند. دو سه نفر همراهش، اطرافش را نسبتا شلوغ کرده بودند. اما نه آنقدرکه نشود چهره مرد نسبتا مسنی را که بیهوش روی تخت خوابیده بود دید. به نظر می رسید ماشین به او زده باشد. نمیدانم داشتند او را به کدام قسمت می بردند، ولی هر چه بود خیلی عجله داشتند. چند لحظه بعد یکی ازآن همراه ها برگشت و از مسئول کشیک اورژانس که او را معاینه کرده بود از وضعیت مرد میانسال که ظاهرا پدرش بود پرسید. اما در جواب چند جمله بیشتر ردوبدل نشد
"متاسفم. فکر میکنم ایشون خونریزی مغزی نسبتا شدیدی کردن. البته تاقبل از اینکه از عمل در بیان، نمیشه نظر قطعی داد ولی متاسفانه فکر نمی کنم بشه خیلی خوشبین بود. فقط باید دعا کرد مرگ مغزی نباشه." بد جوری جا خوردم؛ تا حالا ناخودآگاه فکر میکردم این صحنه ها را فقط در فیلم ها میشود دید. مرد جوان هم جا خورده بود. خیلی مستاصل به نظرم میرسید. یک دفعه بلند بلند شروع کرد به دعا کردن. این کار به نظرم واقعا ناهنجار می رسید، آنهم وسط سالن به آن شلوغی. دوباره روی همان صندلی نشستم. نگاهی به ساعتم انداختم: تقریبا ده دقیقه گذشته بود. دیگر از صرافت خوابیدن افتاده بودم. نگاهی به آدمهای اطرافم انداختم. دیدم تقریبا همه دارند دعا می کنند. با هر ظاهر و با هر سنی. برخی آهسته تر و برخی بلندتر.احساس کردم جدا در اتاق انتظاراورژانس، هنجار های دیگری حاکم است. آنجا همه خدا را با یقین قبول دارند و به رحمت و لطف و در عین حال قدرت بی حسر او، بیش از هر عارفی واقفند. آنجا دیگر بلند بلند دعا کردن، فقط مخصوص پیرزن ها نیست: کارهمه است. پس چرا من دعا نمی کردم؟ می دانستم هر کدام از آنها، به جز من، یک مریض اورژانسی دارند. شاید این دلیل ساکت بودن من بود. یک لحظه از خودم وتمام آنهایی که در سالن انتظار بودند احساس تنفر کردم. فکر کردم ما چه موجودات نان به نرخ روز خوری هستیم. حتما باید برایمان اتفاق دردناکی بیفتد تا یادمان بیفتد خدایی هم هست؟ یعنی من واقعا به خدا نیاز ندارم؟ یا نیاز دارم و حواسم نیست؟ حتی اطرافیانم... همانهایی که بلند بلند دعا میکردند... آیا آنها بیرون از اینجا، باز هم این طور به یاد خدا خواهند بود؟ یا آنها هم مثل من فراموش می کنند...؟ در طول راه برگشت، در تمام طول راه، به همین موضوع فکر می کردم... که چقدر حواسم پرت است... که چقدر سرم گرم گرفتاریها و خوشی های کوچک و بزرگ شده است... که چقدر فراموشکار شده ام. س ش

2005-10-05T10:59:00.000-07:00

می خواستم چیزی راجع به ماه رمضان بنویسم... ماهی که این قدر برایش ذوق و شوق داشتم... ماهی که درآن قرار بود حداقل یک قدم به " آدمیت" نزدیک شوم. چیزی که دقیقا نمیدانم کجاست. اما چه کنم که دل و دماغش نیست. نمی دانم نگران کسی باشم که آن ور دنیاست و فکرش این ور دنیا، یا کسی که این جاست و فکرش آنور دنیا. دیگر نسبت به هرنوع "رفتن" آلرژی شدیدی پیدا کرده ام... از مسافت، از رفتن، از دلتنگی، از همه چیز بیزار شده ام.
آخر بدون ذوقی و شوقی، با یک سبد دلتنگی و تنهایی چه می شود نوشت؟ س ش

2005-09-30T12:09:00.000-07:00

مادر
قصد ناسپاسی ندارم. می دانم، که چقدر زحمت مرا کشیده ای . می دانم که چقدر تلاش کردی تا مرا آنطور که درست می دانستی تربیت کنی. که به من خوب و بد را یاد دهی. میدانم با ناراحتی ام ناراحت و با شادیم شاد شده ای. می دانم که چه شب هایی تا صبح پای تختم بیدار ماندی. وقتی که شادی رفت، مادر، می دانم که چرا خم به ابرو نیاوردی. اما مادر... مادر
مادر
تو به من دل بستن را
نیک، آموختی

عاشقانه بودن
و عاشقانه زیستن را

اما... ای کاش
دل کندن را نیز
به من آموخته بودی

اگر می دانستم
که دل کندن
چقدر سخت است
هرگز
دل نمی بستم
.
.
.
هرگز . س ش

2005-09-24T08:43:00.000-07:00

تلفن زنگ می زند. از رو شماره اش، می فهمم باید زهرا خانم باشد که گاهی وقتها، خصوصا وقتی مهمانی یا خانه تکانی داریم، می آید خانه مان را تمیز می کند. گوشی را به مامان میدهم. از لحن صحبت مامان، معلوم است که احتمالا باید سپیده، دختر زهرا خانم باشد... گوش می کنم
چی؟ ... چه مژده ای؟ ... باشه عزیزم بگو... اِاِاِ..جدی میگی؟ (لبخند می زند)... مبارک باشه ان شاالله... باشه حتما به رضا میگم نگاه کنه و بهت بگه دقیقا کجا و چه رشته ای قبول شدی... باشه حتما... خیلی خوشحال شدم... حالا بده با مامانت هم صحبت کنم و تبریک بگم
تلفن را که قطع می کند، توضیح میدهد: سپیده دختر زهرا خانم بود... گفت از یکی از آشناهاشون، شنیده که امسال سپیده کنکور دانشگاه آزاد قبول شده. اما نمیدونست کجا.. می خواست به رضا بگم بپرسه کجا و چه رشته ای قبول شده. ببینه شاید بتونه یه جوری مهمانش کنه به تهران... نمیدونین تو صداش چه ذوقی بود. خدا کنه چیز خوبی قبول شده باشه. که بشه مهمونش کرد

خوشحال می شوم. شاید بابا بتواند برایشان کاری کند. شاید خدا، می خواهد برای مدت کوتاهی هم که شده، روی " خوشی" را به این خانواده نشان دهد. آخر وضع مالیشان که خیلی بد است. از وقتی هم که شوهرزهرا خانم معتاد شده، بدتر هم شده است. گاهی وسایل خانه را می فروشد، گاهی با زهرا خانم دعوا می کند، اکثر اوقات هم که به خانه نمی آید. تمام خرج خانواده، روی دوش همین زهرا خانم است. آن هم با چهار بچه. پسرشان از شدت کم غذایی و سوء تغذیه، راشیتیسم گرفته. نشسته نماز می خواند. زهرا خانم هم از صبح تا شب، خانه این و آن کار می کند که خرج این چهار بچه را در بیاورد. کوچک ترینشان اول ابتدائی است

دو روز بعد، تلفن زنگ می زند. باباست. به مامان همه چیز را توضیح می دهد. وقتی مامان گوشی را قطع میکند، ازش می پرسم: بابا چی گفت؟ چند لحظه سکوت... بی حوصله شروع به صحبت می کند... "گفت سپیده جای خوبی قبول نشده" از مامان می خواهم بیشترتوضیح بدهد.." یک رشته کاردانی قبول شده اون هم در یک شهرستان دور افتاده. این رشته اصلا در تهران وجود نداره که بشه مهمونش کرد تهران (سکوت می کند) واقعا نمی تونه بره تربت جام. چه جوری میخواد بره؟ اونم یه دختر تنها ... . تازه می دونی.. فقط شهریه ثابتش صد و هشتاد هزار تومنه. بیچاره از کجا میخواد بیاره؟ حالا چه جوری باید بهش گفت. اصلا چه جوری میشه بهش گفت؟... بیچاره با چه ذوقی زنگ زده بود میگفت خانم شریف مژ... ة
هنوز دهان مامان تکان میخورد. انگار دارد چیزهایی می گوید. ولی من چیزی نمی شنوم. به اتاقم میروم

سرم درد می کند. می خواهم بخوابم. نمی شود. چشم ها را که می بندی، خیالات هجوم می آوردند. بلند میشوم. به منظره شهر چشم میدوزم. به دورها... آن دورها شاید خانه ای باشد، که اهلش شادمانند. آن دور ها شاید... چشم هایم سنگین می شوند. باید هر طور شده بخوابم... آرام ...آرام... س ش

2005-09-21T13:03:00.000-07:00

از این دوداستان خیلی خوشم اومد. گفتم شاید شما هم خوشتون بیاد.هردوتا برگرفته از کتاب "هفده داستان کوتاه کوتاه"هستند. نویسنده هاشون هم ناشناسن. خوش باشید. س ش

داستان اول : من یک سنت پیدا کردم
روزی پسر بچه ای در خیابان سکه ای یک سنتی پیدا کرد. او از پیدا کردن این پول، آنهم بدون هیچ زحمتی، خیلی ذوق زده شد. این تجربه باعث شد که بقیه روزها هم با چشمهای باز، سرش را به سمت پایین بگیرد (به دنبال گنج!). او درمدت زندگیش، 296 سکه 1 سنتی، 48 سکه 5 سنتی، 19 سکه 10 سنتی، 16 سکه 25 سنتی، 2 سکه نیم دلاری و یک اسکناس مچاله شده 1 دلاری پیدا کرد. یعنی در مجموع 13 دلار و 26 سنت
در برابر بدست آوردن این 13 دلار و 26 سنت، او زیبایی دل انگیز 31369 طلوع خورشید، درخشش 157 رنگین کمان و منظره درختان افرا درپائیز را ازدست داد
او هیچ گاه حرکت ابرهای سفید رابرفراز آسمان، درحالی که از شکلی به شکل دیگر درمی آمدند، ندید. پرندگان درحال پرواز، درخشش خورشید و لبخند هزاران رهگذر، هرگز جزئی از خاطرات او نشد

داستان دوم: ما چقدر فقیرهستیم
روزی یک مرد ثروتمند، پسربچه کوچکش را با خود به یک ده برد تا به او نشان دهد مردمی که در آنجا زندگی میکنند، چقدر فقیر هستند. آندو یک شبانه روز در خانه محقر یک روستایی مهمان بودند. در راه بازگشت و در پایان سفر، مرد از پسرش پرسید:" نظرت در مورد مسافرتمان چه بود؟" پسر پاسخ داد: "عالی بود پدر!" پدر پرسید:"آیا به زندگی آنها توجه کردی؟" پسر پاسخ داد:"بله پدر!" وپدر پرسید:"چه چیزی از این سفر یاد گرفتی؟" ٌ
پسر کمی اندیشید و بعد به آرامی گفت:"فهمیدم که ما در حیاتمان یک سگ داریم و آنها چهار تا. ما در حیاتمان یک فواره داریم و آنها رودخانه ای دارند که نهایت ندارد. ما در حیاتمان فانوسهای تزئینی داریم وآنها ستارگان را دارند. حیاط ما به دیوارهایش محدود میشود اما باغ آنها بی انتهاست"
با شنیدن حرفهای پسر، زبان مرد بند آمده بود.پسربچه اضافه کرد: "متشکرم پدر، تو به من نشان دادی که ما چقدر فقیر هستیم!" س ش

2005-09-08T09:33:00.000-07:00

تو به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام
آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
می دهد آزارم

و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا
خانه کوچک ما -

سیب نداشت. حمید مصدق

2005-09-07T09:38:00.000-07:00

امروزبرای کاری رفته بودم دانشگاه . بعد از انجام کارم، رفتم آموزش دانشکده.می خواستم ساعت های کلاسهای ترم بعدم رو ببینم. چشمم افتاد به اسم واحد های اختصاصی ترم بعد: مدار2،الکترونیک1، مدار منطقی ، الکترومغناطیس ... یه لحظه فکر کردم چی شد که من رفتم رشته برق؟ اصلا این رشته رو از کجا آوردم؟ واقعا علاقه ای بهش داشتم؟ دوستام چی... اونها به رشته هاشون علاقه داشتن که اومدن، یا اونها هم مثل من کشکی؟
آخه موقع انتخاب رشته،من چه غلطی می کردم...! دیدم شاید یک مشکلم این بوده که اصلا نمی دونستم که چی دوست دارم. تمام ذهنم پر بوده از تست عربی و شیمی ونکته وهزارجورآشغال دیگه... دوستهام هم اکثرشون یا مشکل منو داشتن یا اصلا رتبه شون در حدی نبوده که علاقه شون اهمیتی پیدا کنه.یعنی صرفا رشته ای روکه قبول شدن، رفتن. به همین راحتی
بعدش دیدم بابا ما چه مردم خوبی هستیم! اصولا به هر سازی که برامون بزنن می رقصیم. عمر که ایران رو اشغال کرد،گفت مسلمون شین، گفتیم چشم. شاه اسماعیل که حاکم شد، گفت شیعه شین، گفتیم چشم. رضا شاه که اومد، گفت چادرهاتون روبردارین، گفتیم چشم. انقلاب که شد گفتن ....! واقعا ما چه مردم خوبی هستیم! س ش

2005-09-07T05:06:00.000-07:00

دیشب تو اخبار ساعت 9، خبر جالبی شنیدم: آقای دکتر حداد عادل سفر خود را به نیویورک، به منظور شرکت در کنفرانس بین المجالس، به دلیل تعلل آمریکا در صدور روادید، به گونه ای «عزت مندانه» لغو کردند
چند روز پیش، تو سایت بی بی سی خوندم که نوشته بود آمریکا حاضر نیست به آقای حداد ویزا بده. حالا شما فکرشو بکنین: صاحبخونه، یکی از مهمونهاشو میندازه بیرون(اونم با لگد!) در حالی که داشته در خونه رو روی مهمون نگون بختش می بسته، مهمونه خاک لباسشو می تکونه و خطاب به مردم میگه: رفتارشون با من چندان محترمانه نبود. برای همین تصمیم گرفتم که از خونشون برم... حالا این بنده خدا روهم تو آمریکا راه نمیدن، ایشون هم سفرشو عزتمندانه کنسل میکنه! البته باز هم باید خدارو به خاطر این لطفش صد هزار بار شکر کرد چون اگه قرار بود همون گندی رو که تو سفر قبلی به بلژیک بالا آوردن، دوباره بزنن، همون بهتر که نمایندگان محترم ملت رو جهت حفظ آبرو(البته اگه تهش چیزی مونده باشه) هیچ جایی راه ندن و این عزیزان، وردل ملت بمونن... واینجایت که به ارزش بعضی حرفهای قدیمی ها بهتر پی می بریم که از آن جمله است: « مال بد، بیخ ریش صاحابش!!» . س ش

2005-09-06T12:05:00.000-07:00

سلام... منم اومدم. سین شین، حروف اول اسم و فامیل منه... گاهی برام پیش اومده حرفهایی تو گلوم گیر می کنه که دوست دارم جایی بریزمشون بیرون. حالا فکر کردم سین شین جاییه که میشه این کارو کرد. امیدوارم روزهای خوبی تو این وبلاگ داشته باشیم. حرفهای خوبی بگیم و بشنویم و خلاصه به درد هم بخوریم